Groep: Compagnie Non Nova
Voorstelling: L'après-midi d'un foehn
Door Eveline Alders

COMPAGNIE NON NOVA – L’APRÈS-MIDI D’UN FOEHN

U kent ze wel: van die super dunne plastic tasjes. Ze zijn nergens goed voor, want alles aan zo’n tasje gaat meteen stuk en wat je erin stopt valt meteen op de grond.
Je vraagt je af waarom die dingen gemaakt worden. Ik heb nu de werkelijke reden van het bestaan van deze tasjes ontdekt en ik weet, het is niet gebruikelijk -misschien zelfs onwenselijk- maar ik ben verliefd.

Vandaag heb ik gezien hoe een plastic tasje verandert in een levend wezen. Het gebeurde tijdens L’après-midi d’un foehn. Ik werd deel van een magische wereld waarover ik eigenlijk niets moet schrijven -je moet dat zelf gaan zien!- maar misschien zal ik íets vertellen… op een rond podium, omringd door vijftien misschien twintig ventilatoren, knielt een figuur in een zwarte mantel met kap. Deze knipt een roze plastic zakje in stukjes en plakt ze weer aan elkaar. Langzaam zie je een figuur ontstaan: een hoofd, een lijf, twee armen en twee benen. Dan brengen de ventilatoren het figuurtje tot leven. Dat is het precies: het is een levensechte figuur geworden, die loopt, danst en draait en weer danst!

Steeds meer zakjesfiguren verschijnselen uit de handen van de zwarte mantel: ze achtervolgen elkaar, dansen met elkaar, ze strelen elkaar, jagen elkaar omhoog, gaan op de vuist en omhelzen elkaar, en liggen dan uitgeput even op de grond.

Als de meester terugkeert naar de eerst gemaakte figuur barst een aanval los van grijze vormeloze vogelachtigen die hun maker aanvallen op een manier die Hitchcock had doen huiveren, Jeckyll & Hyde all over.

De simpelheid van de attributen, de totale rust van de menselijke figuur en het spel van kleuren, beweging en muziek – het is allemaal van een perfectie waardoor je je ongehinderd kan laten meeslepen – mesmerizing is het woord.

Phia Ménard startte Compagnie Non Nova in 1998. Ze maakt voorstellingen waar in het artistieke proces natuurkundige verschijnselen worden bestudeerd en verwerkt. Ze heeft een team om zich heen verzameld van vakgenoten, vormgevers, wetenschappers, filosofen en technici om voorstellingen te maken. Onderliggend in het onderzoek is de mogelijkheid om transformatie zichtbaar te maken door middel van handelingen of processen die (ogenschijnlijk) niet kunnen worden beïnvloed. En daarmee treedt poppenspeelster Ménard de magische wereld van circus binnen.

Vaak heb ik na afloop van contemporaine circusvoorstellingen bezoekers horen zeggen: “ik vond het best mooi hoor, maar dit is toch geen circus!”. De definitie van circus is -voor zover die ooit helder was- namelijk aan een stevige verandering onderhevig. Wat is circus eigenlijk? Na het zien van veel voorstellingen kun je denken dat het gaat om heel moeilijke, zo extreem mogelijke dingen te doen met het lichaam en soms attributen. Vaak wordt ook geschreven dat het gaat om body, space en object.
Maar volgens mij gaat het in circus om de transformatie waarin essentiële factoren een rol spelen die -min of meer letterlijk- niet kunnen worden beïnvloed. Die creëren de magie en spanning, en de zucht van bewondering en opluchting na afloop. Dat kan in de trapeze of bascule, dat kan met drie man hoog, en … met een plastic zakje.

Het leukste is nu als het weer eens heel hard waait en regent en je loopt over het plein op weg naar de boodschappen. Oren tussen de schouders, ogen toegeknepen, zo snel mogelijk van A naar B en dan is daar zo’n plastic zakje dwarrelend in de lucht en voilá: ik ben weer teruggekeerd naar die middag met de foehn...

*********************************************************************************************************************************************************************spelers: Phia Menard, afgewisseld met Jean-Louis Ouvrard

regie: Phia Menard

assistent regie: Jean-Luc Beaujault

geluidsontwerp: Ivan Roussel, op basis van Claude Debussy’s « Lápresmidi de un Faune»

ontwerp poppen: Phia Menard

http://www.cienonnova.com

Reageer