Door Tessa Overbeek

In december 2012 interviewde Tessa Overbeek de regisseur en artiesten van de voorstelling Undermän. Hun tour liep ten einde; een mooi moment om uitgebreid terug te kijken op een voorstelling die veel teweegbracht. Hieronder vind je een verslag van het interview, dat we in vier delen publiceren: op 20 augustus verscheen de inleiding, met een stuk over het ontstaan van de voorstelling, op 27 augustus verscheen een deel over de tour en receptie van Undermän, op 3 september gesprekken over circus en echtheid. Vandaag verschijnt het laatste deel, over het leven na Undermän. Wil je reageren of heb je vragen, laat van je horen!

This interview is also available in English.

Deel 4 – Het leven na Undermän

Olle Strandberg

Werk je nu aan een nieuw circusconcept, of heb je iets gemaakt op dat gebied na Undermän?

Ja, ik werk momenteel aan iets, maar het duurt nog vrij lang tot de première, dus het bevindt zich nog in een vroeg stadium. We gaan deze lente beginnen met wat onderzoek, en dan nog wat in de herfst, wat repetities in de lente van 2014, en dan zullen we de première hebben in de zomer of herfst van 2014. Dus het is een vrij lang proces, vanwege verschillende dingen, zoals geld. Dat is een van de redenen waarom het een beetje uitgesteld moet worden. Maar het is geweldig materiaal, echt echt geweldig materiaal. Goede cast, aardige mensen, ik kijk ernaar uit om met ze te werken. Dat gaat goed worden. Maar ik heb een kleine show gedaan die ik in het Sideshow interview noemde, Ballroom House.

[Eerder dit jaar besprak Olle Strandberg Ballroom House opnieuw in Sideshow Magazine, selecteerde een stuk uit de voorstelling om op video te presenteren en besprak de manier waarop het tot stand gekomen was. Je kunt dit hier bekijken.]

Het is totaal anders dan Undermän. Het is meer conceptueel. Het hoort meer bij het gebied van choreografie zou ik zeggen. Er zit geen tekst in en ik denk dat veel mensen die Undermän geweldig vonden Ballroom House maar saai zullen vinden. Sommige mensen niet. Maar het is heel belangrijk voor de street dance wereld denk ik, en ik hou erg van de concepten. Het is lastig materiaal om te presenteren, omdat het een spel speelt met je brein. Het is een interessant proces geweest, maar ik zou het onder een andere categorie scharen. Als ik een muzikant was, zou ik waarschijnlijk zeggen: ‘Dit is mijn groep waar ik dit mee doe, en dit is mijn project waarin ik dit doe.’ Het is niet zo gebruikelijk in circus om zulke subcategorieën te gebruiken. Maar ik hou van dit soort onderzoek. Voor mij is fysiek onderzoek super leuk, we hebben veel plezier gehad toen we dit maakten. De ideeën kwamen al vele jaren, en toen hebben we veertig minuten aan materiaal ‘vastgelegd’ na een hele lange tijd. Mensen hebben het gewaardeerd toen we het speelden. Maar het gaat niet op een grote wereldtour of zoiets. We hebben vaste data op kleine festivals die geïnteresseerd zijn in iets wat niet tot hun hoofdprogramma behoort, maar die iets vreemds of een beetje anders willen.

En was dat van je eigen bedrijf? Geproduceerd door Poetry in Motion?

Ja.

Geen betrokkenheid van Cirkör daarbij?

Nee. Dat zou een beetje gek zijn voor die show. Als je al een probleem hebt om mensen het ‘merk’ Cirkör te laten begrijpen via Undermän op een of andere manier, en je wilt Ballroom House daar ook onderbrengen, dan neem je teveel stappen. We hebben wat komische delen en het is een vrij duidelijke show. Het is niet de diepste. Je hoeft er niet naar te kijken en zelf een artiest te zijn of zo. Maar het is moeilijker voor mensen dan Undermän. Het is dans zonder woorden, het is iets tussen jongleren en street dance in, op een manier waarop street dance normaal gesproken niet gepresenteerd wordt, en jongleren niet zo vaak. Het breekt zeker met verwachtingen.

Ok, en degene die in 2014 in première zal gaan, zal die meer overeenkomen met Undermän?

Ja. Natuurlijk zal hij anders zijn, maar ja, ik wil echt dat het een directe, eenvoudige show wordt. Ik wil dat hij verdomde eerlijk is. Er zullen vrouwelijke mensen bij betrokken zijn, maar het zal denk ik wel doen denken aan Undermän. Maar we moeten zien wat er gebeurt in het proces en ook naarmate de tijd vordert. Maar ik heb ook wat kleinere projecten voor Cirkör gedaan, waarbij mensen drie of vier weken op tour gaan met kleine shows. En ik kan vaak wel wat overeenkomsten herkennen met hoe ik het graag wil zien. Met stilte en wat vreemde situaties waar je niet echt iets vanaf weet. Wat puur gevoel voor humor en wat eerlijkheid. Het is een soort recept maar ik weet niet precies wat het gaat zijn. En deze volgende show gaat ook over een oprecht onderwerp, dus ik denk dat het herkenbaar gaat zijn.

En kun je al iets zeggen over dat onderwerp, of is het te vroeg?

Ja ik kan erover praten. Maar ik weet niet zeker of ik er over een jaar nog achter kan staan. We werken rond ‘de kunst van het vliegen’ misschien, maar meer het onvermijdelijke neerstorten zou ik zeggen. Hoe we richting dat onvermijdelijke neerstorten toe bewegen, of we nu willen of niet, en hoe daarmee om te gaan. Dat zowel als groot onderwerp, als in onze persoonlijke levens. En ik maak gebruik van de mogelijkheid om veel met hen te werken rond mijn eigen ervaring. Maar we belichten de persoonlijke ervaring van de val en wat er daarna gebeurde, hoe je verder kunt gaan eigenlijk.

Dus het gaat ook erg over je eigen verhaal?

Ja. Maar ik zal mijn eigen verhaal niet zichtbaar maken denk ik, ik zal er omheen werken…

[Olle Strandberg’s eigen ervaring met een val wordt ook besproken in het interview over Undermän in Sideshow magazine, TO]

Nee, het hoeft natuurlijk niet zo letterlijk te zijn…

Maar ja, vrij veel.

Ik kon dat ook heel sterk terugzien in Undermän, toen ik al gelezen had over wat jou is overkomen. Ik zag een vergelijkbare dynamiek van een gebeurtenis die je wereld doet instorten en dan geheeld worden door iets anders en contact maken met andere mensen en nieuwe manieren vinden om door te gaan, en dan uiteindelijk min of meer terugkomen bij wie je was, maar anders…Ik weet het niet, ik kon die lijn er echt in herkennen.

Ja precies, dat onderwerp. Die show werkt ook rond mijn eigen ervaring, en deze show zal dat ook doen. Daarom heb ik het gevoel dat het een gemeenschappelijke basis voor de shows kan zijn. Ik denk dat het echt zal zijn als ik een ervaring kan gebruiken die me werkelijk interesseert of die een grote invloed heeft gehad op mijn leven. Mensen zullen eraan kunnen relateren omdat ze ook ware interesses en ervaringen hebben. Ik zal de street danser uit Ballroom House ook in deze volgende show hebben. En hij is niet alleen een street danser, hij is een acrobaat/street danser/kunstenaar, en het gaat goed worden. Voor de rest van de cast moet je afwachten. Het gaat geweldig worden.

Je kunt niet alles tegelijk blootgeven natuurlijk…

Nee. Maar misschien zul je wat bekende gezichten zien, ik weet het niet…

Mattias Andersson, Matias Salmenaho, Peter Åberg

Denken jullie dat jullie ooit nog vrouwen zullen dragen, of zijn jullie daar nu volledig klaar mee?

(Peter en Mattias beginnen te glimlachen)

Matias: Ik heb al sinds 1995 geen vrouw meer aangeraakt. Ik heb er een hekel aan. Nu alleen nog maar mannen.

Matias Salmenaho

Matias Salmenaho

 

[Nadat iedereen uitgelachen is…] Maar serieus?

Peter: Ik misschien wel, maar laten we afwachten hoe serieus het wordt. Ik denk niet dat ik het als het voornaamste werk wil hebben. Het is prima als het niet je hoogste prioriteit heeft en je niet de druk voelt om zo hard te trainen en de beste te worden en zo. Je kunt het voor je plezier doen en het als een act hebben die je doet tijdens evenementen en wanneer het zo uitkomt. Dan is het heel erg leuk. Ik ben dol op partneracrobatiek, het is alleen wanneer het te serieus wordt dat het zwaar wordt.

Ok. En dan bedoel je vooral psychologisch?

Peter: Ja. Ik hou van lichamelijk werk, dat is geen probleem.

Goed. En de andere jongens?

Mattias: Ik denk dat het hetzelfde is. Ik zou het waarschijnlijk weer doen, zeker. Maar nu denk ik dat ik voorzichtiger zou zijn. Ik zou proberen de dingen zoveel mogelijk gescheiden te houden. Maar ik heb me nu gerealiseerd dat het ook wel goed is om met je liefdespartner samen te werken. Want nu zijn we bijvoorbeeld aan het touren. Het was in zekere zin makkelijker toen je partner altijd met je mee ging. Maar het is iets wat we al gedaan hebben denk ik, dus ik probeer mijn lesje te leren en niet dezelfde vergissing te begaan. Ik kan me voorstellen dat ik met een meisje zou werken, maar ik denk dat ik het op een andere manier zou proberen te doen, zoals Peter zei. Ik zou proberen het meer als een bijproject of een leuk iets te houden. Want ik geniet er erg van. Ik mis het echt. Nu mogen we een beetje met elkaar gooien, dus dat helpt, het verzacht de pijn. (Peter en Matias kijken elkaar aan en beginnen te glimlachen) Het is iets wat je…Ik deed vijftien jaar lang partneracrobatiek…(Matias begint te zingen: ‘Het verzacht de pijn, in mijn HAAAAAART!’ terwijl de andere jongens lachen. Hij biedt Mattias dan zijn verontschuldigingen aan voor de onderbreking) Mattias: Het is een soort behoefte. En je mist het gevoel ervan.

Jullie moeten nu wel de Rolls-Royces van ondermannen zijn! Als jullie met elkaar kunnen gooien, dan kun je dat met bijna iedereen.

(ze beginnen te lachen)

Mattias: Kun je die quote in je tekst zetten? Dat was de beste quote die ik ooit gehoord heb, wij zijn de Rolls-Royces van ondermannen…

Ok, dat zal ik doen. Maar als partneracrobatiek niet jullie voornaamste discipline zal zijn, wat dan wel? Waar willen jullie je in de toekomst op richten?

Peter: Ik jongleer nog steeds. Ik jongleerde ook al voordat ik partneracrobatiek deed. En ik werk aan een nieuwe jongleeract. Laten we kijken wat er gebeurt. We weten niet hoe vaak we Undermän nog zullen spelen na nieuwjaar.

Matias: Ik kijk wel wat er op me afkomt. Ik doe graag veel verschillende dingen: jongleren, optreden, en ik heb altijd wat nieuwe ideeën. En er zijn wat geheime mogelijkheden. Misschien is er een nieuwe show volgend jaar of het jaar daarna. Maar terwijl ik Undermän deed, heb ik ook in een andere show opgetreden als ik de tijd had. Het is een trio: we zijn twee ondermannen en een meisje. Dus het is niet echt hetzelfde, maar je mag wel soms een meisje zien.

Mattias (lachend): Je mag een meisje zien…

Matias: Maar er zijn wat plannen. We proberen zoveel mogelijk door te gaan en het is mogelijk dat we iets nieuws zullen doen, ook met deze groep. We hebben al wat te gek materiaal…

Update

Olle Strandberg werkt nog steeds als regisseur/artistiek projectleider voor Cirkus Cirkör en als artistiek leider bij Poetry in Motion, samen met medeoprichter Erik Linghede. In de eerste maanden van 2013 regisseerde hij ook Surface Tension, een voorstelling met studenten van DOCH (Hogeschool voor Dans en Circus in Stockholm). Peter Åberg werkt onder andere aan een solostuk genaamd Cubix, Matias Salmenaho en Mattias Andersson zullen weer samen optreden in een blijkbaar niet te missen Finse Kerstshow van Tanssiteatteri Hurjaaruth, over de geschiedenis van het universum.

Olle Strandberg is momenteel aan het repeteren met een cast van zeven mensen voor de voorstelling waarover hij in dit interview vertelt, en die momenteel Present Pastime heet. Deze zal in september 2014 in première gaan, met onder anderen Andreas Tengblad en Matias Salmenaho van Undermän, die overigens af en toe ook nog gespeeld wordt.

Dit was het laatste van een serie van vier delen van het interview van Tessa Overbeek met Olle Strandberg, regisseur van de voorstelling Undermän, en de artiesten Mattias Andersson, Matias Salmenaho en Peter Åberg. Deel 1 vind je hier, deel 2 hier, deel 3 hier.

Reageer