Door Tessa Overbeek

FLIP FABRIQUE – ATTRAPE MOI

Circo Circolo 2014 opende dit jaar heel gedurfd met een nog jong gezelschap. Attrape Moi (vang mij), van de enthousiaste jongelingen van Flip Fabrique bleef behoorlijk goed overeind in de enorme roze Brabant tent. Hoewel de groep het massaal toegestroomde publiek niet meteen bij de lurven greep, bleek al snel dat het moeilijk weerstand bieden is aan hun virtuoze branie en charmante enthousiasme. Aanvankelijk werd de stilte slechts zelden doorbroken door kindergegiechel, maar even later klonken oehs en aahs uit volwassen kelen. Na afloop veerden de toeschouwers op uit hun stoelen om te klappen en te joelen, alsof de jaren van hen waren afgevallen. Hoewel er op Attrape Moi best het een en ander is aan te merken, straalt deze een bijna onweerstaanbaar verlangen naar de jeugd uit.

Er is iets aan de hand met jonge circusartiesten: vaak zijn ze fit, energiek, getalenteerd en pas afgestudeerd. De wereld ligt voor hen open, de toekomst lonkt, de mogelijkheden zijn eindeloos. Wie kan het hedendaagse circus beter vernieuwen dan zij, met hun frisse blikken, wilde haren en verbondenheid met alles wat hot en hip is tegenwoordig? Toch zie je ze regelmatig voorstellingen maken die nostalgisch teruggrijpen op het verleden. Zo knipoogt het eveneens uit een groep jongens en een meisje bestaande Franse gezelschap Akoreacro met hun tent, kostuums, muziek en technieken terug naar het klassieke circus van weleer. Flip Fabrique put daarentegen uit de eigen jeugdherinneringen, die in het teken staan van zomerse regenbuien, kamperen, vervlogen kalverliefdes en lol trappen met je vrienden.

De set van Attrape Moi is vrij abstract en eenvoudig: een 4 à 5 meter hoog blok in matte groentinten, met bovenin drie ramen en een plat dak met railing, waarop vijf grote rode ballen liggen. Links een Chinese paal, rechts een grote ladder, vooraan op de grond sfeervolle kleine lichtjes op stokjes, als moderne, elektrische fakkels. Veel meer is er niet en veel meer hebben ze ook niet nodig, behalve gebruikelijke en soms wat ongebruikelijke circusattributen. De laatste bestaan onder andere uit klapstoeltjes, jojo’s, slaapzakken, stripboeken, zaklampen en een boombox en wekken de jaren negentig tot leven; in ieder geval voor hen die toen ook nog jong waren.

Opgewonden roepend, knuffelend en stuiterend buitelen ze over elkaar heen, als kinderen die elkaar nog kennen van het zomerkamp van vorig jaar en nachten hebben wakker gelegen met buiken vol vlinders. Langzaam maar zeker worden we meegetrokken in een soms spannende, maar soms ook lome zomerdag, die min of meer een dramaturgische lijn vormt. Zoals nog steeds veel hedendaagse circusvoorstellingen komt Attrape Moi nog niet los van de act-structuur, al is er een poging gedaan om de acts met korte intermezzo’s aan elkaar te weven. Soms voelen deze wat geforceerd aan of voegen ze weinig toe, zoals flauwe dierenimitaties en wat cheesy choreografietjes, die nu en dan wel mooie soepele overgangen naar acrobatiek bevatten. Heen en weer geroep en geren tijdens het klaarzetten van een nieuwe opstelling doet soms pijnlijk denken aan de mindere momenten van een schoolvoorstelling.

Conceptueel heeft de voorstelling niet bijzonder veel om het lijf, maar die pretentie straalt deze ook niet uit, waardoor het nauwelijks stoort. Het verbluffende technische niveau en de speelse vindingrijkheid van de groep maken veel goed. Vooral enkele solo-acts zijn bijzonder sterk. Zo bevat Attrape Moi de meest veelzijdige, dynamische en toch poëtische strapaten act die ik ooit zag. Waar acts met hoepels me niet altijd kunnen boeien, wist de lichtvoetige, lenige artieste Jade Dussault haar zilveren ringen zó snel, vloeiend en creatief te manipuleren dat ik er duizelig van werd. Tegen het einde vormen ze één glanzende, tollende massa, die haar van top tot teen bedekt en doet denken aan de springveren van vroeger, die trappen konden lopen.

Eigenlijk bevatten alle acts wel een verrassende twist, soms in de techniek, dan weer in het gebruik van de attributen. Ooit iemand een flikflak zien springen met een slaapzak ondersteboven over zich heen? Andere momenten ontlokken kreten van bewondering omdat ze gewoon griezelig goed zijn: de eerdergenoemde artieste beweegt zich met zo’n souplesse in de aerial hoop, dat het lijkt alsof ze zich in het water bevindt in plaats van in de lucht. Een van de jongens maakt even later duizelingwekkend snelle salto’s achterover via de paal tijdens de trampoline act, die van begin tot eind spectaculair is. Van tegen de muren van het blok oplopen tot springen naar een handstand op het dak, naar combinaties met banquine en kegels jongleren: steeds gaat er weer een schepje bovenop, alsof er werkelijk geen grenzen bestaan. Heel erg energiek en heel erg circus – circus zoals ik dat vroeger beleefde, toen eigenlijk alles nog magisch en spannend was. Daar ga je vanzelf ook een beetje van stuiteren.

 

Artiesten:
Jérémie Arsenault
Christophe Hamel
Bruno Gagnon
Hugo Ouellet Côté
Jade Dussault
Francis Julie

Reageer