Groep: Compañia de circo Eia
Voorstelling: Capas
Door Tessa Overbeek

COMPAÑIA DE CIRCO EIA – CAPAS

Voor wie zich lusteloos voelt, is Capas de ultieme remedie. Compañia de circo Eia heeft een sterk recept ontwikkeld op basis van twee delen sprankelende stage presence, een deel indrukwekkende moeiteloosheid en een flinke snuf prettige gestoordheid. Met een combinatie van een warme omhelzing en een schop onder je kont word je hun wereld binnen geslingerd. Dat is een plek om je thuis te voelen, dus het afscheid kan nog wel eens moeizaam worden…

Een eerste indruk is niet snel vergeten. Dat hebben ze bij de jonge Catalaanse Compañia de circo Eia uitstekend begrepen. In deze voorstelling bieden ze het publiek een inkijkje in hun levens en dat begint al bij de entree. Fris wit wasgoed strijkt langs je huid, een bal rolt voor je voeten langs, je ruikt verse koffie en koekjes, ziet zeeën van mensen een wave maken en overal klinkt gepeperd Catalaans. Zodra de voorstelling begint heeft dit team het publiek al op zijn hand. Dat voelt als vals spelen, maar ook zonder deze opwarming zouden ze moeiteloos scoren.

Daar hebben ze weinig voor nodig. Hun decor bestaat uit een grote bruine en ietwat onheilspellende kast, de muziek wordt verzorgd door een charismatische muzikant met onder andere drums, gitaar en een loop station. Ook licht en kostuums zijn vrij eenvoudig. Verder bestaat deze vlotte en gevarieerde voorstelling uit komische momenten en acrobatische sequenties die mooi op elkaar aansluiten. De kast wordt hierbij op allerlei manieren ingezet. Circo Eia tourt sinds mei 2011 met Capas, hun eerste voorstelling. Blijkbaar is dat genoeg tijd om een geoliede machine te gaan vormen. Het is duidelijk een jonge groep; de branie en levenslust stralen af van alles wat ze doen. Van overdreven waaghalzerij of beginnersbibbers is echter geen sprake. Deze artiesten getuigen van een vloeiende achteloosheid die je zou verwachten bij een stel ouwe rotten die al decennia lang samenwerken.

Alles wordt met een zekere vanzelfsprekendheid getoond, zonder overduidelijke ‘tadaa!’ momenten. Van dat laatste is slechts een enkele keer sprake, in een van de vele korte segmenten waarin de artiesten hun cultuur op subtiele en lichtvoetige wijze op de hak nemen, in dit geval met een verwijzing naar voetbalmanie. Na een overtreding van de kast dwingt de voetballer van het stel met veel dramatisch gespartel een penalty af. Het resultaat viert hij met alle danspasjes, vreugderondjes en buikschuivers die de gemiddelde warmbloedige balkunstenaar na een goal aan de dag legt, terwijl hij luidkeels ‘Yo! Yo! Yo Solo! (Ik! Ik! Ik alleen!) roept, om uiteindelijk buiten adem in elkaar te storten. Ook zonder deze vermakelijke ironische knipoog is al duidelijk dat er in het team van Circo Eia geen sterspitsen bestaan en niemand ooit iets van waarde alleen doet. De onderlinge verhoudingen worden wel degelijk op de proef gesteld, zoals in een meer serieuze, ingetogen act van de vier acrobaten samen, maar de kracht zit in de eenheid en iedereen straalt evenveel.

Capas betekent lagen. Of deze titel duidt op een streven om een gelaagde voorstelling te creëren werd niet helemaal duidelijk. Op hun blog schreef de groep dat ze in een vroeg stadium van het creatieproces moeite hadden om van de intellectuele naar de uitvoerende sfeer te komen, maar uiteindelijk zijn ze daar goed in geslaagd. Grote artistieke pretenties of complexe thematische lijnen kon ik niet in de voorstelling ontdekken; de zeggingskracht komt eerder voort uit kleine spelletjes met culturele stereotypes en goed getroffen schetsen van menselijk gedrag.

Het is bovenal een hele basale levenskracht die deze voorstelling memorabel maakt. De gulheid en oorspronkelijkheid waarmee deze performers hun energie delen, leidt tot een sterk gevoel van wederkerigheid tussen artiesten en publiek. Er wordt wel gezegd dat het ‘nieuwe circus’ andere, meer subtiele emoties en gemoedstoestanden oproept dan het ontzag, de angst of de lach van het klassieke familiecircus. De ervaring die Circo Eia teweegbrengt voelt echter als iets wat juist aan deze basisemoties vooraf gaat, een bepaald oergevoel dat moeilijk in woorden te vatten is.

Toch is Capas wel vernieuwend, vooral op het technische vlak. Met name de manier waarop trucs ingeluid en afgerond worden doet fris en origineel aan. Ook de combinatie tussen acrobatiek en andere activiteiten, zoals touwtje springen, leidt tot verrassende resultaten. Het gebruik van de kast, die steeds verder uitgekleed wordt naarmate de voorstelling vordert, is eveneens vrij ingenieus. Als populair decorstuk komen kasten de laatste tijd bij de meest uiteenlopende gezelschappen voor, maar alleen hier is hij zó sterk in het geheel geïntegreerd dat hij bijna een personage op zich is.

Hij speelt ook een mooie rol in het oogstrelende slot van de voorstelling, dat verrassend ontroerend is. Misschien omdat het een afscheid inluidt van medemensen met wie je iets hebt gedeeld, omdat ook zij steeds meer laagjes lieten vallen. Op een gegeven moment sprong een van de spelers naar voren om een groot deel van de eerste rij een zweterige maar oprechte knuffel te geven. Het publiek omarmde Circo Eia op haar beurt met een staande ovatie. Het enige passende gebaar na zo’n aangename kennismaking.

**********************************************************************************************************************************************************************

Spelers : Francesca Lissia, Armando Rabanera, Celso Pereira, Fabrizio Giannini, Cristiano Della Monica

Mise en scène : Compagnie Cirque EIA et Jordi Aspa, Luke Wilson

Choreografie : Michelle Man

Muziek : Cristiano Della Monica, Massimiliano Sacchi, Ficufresche

Vormgeving/Licht: Sarah Sankey

Scenografie : Jaume Serrat, Laborati de Creació

Kostuums: Fanny Fredouelle, Rosa Crehuet, Olga Arizaga

Assistentie compositie scenes : Roberto Magro

http://circoeia.blogspot.nl/

 

 

Reageer