Groep: Cirque Inextremiste
Voorstelling: Extremités
Door Eveline Alders

CIRQUE INEXTREMISTE – EXTREMITÉS

Heel veel gasflessen en vier planken, drie mannen en een plasfles. De achterwand van golfplaat suggereert een bouwkeet of garage. Een van de mannen komt op in een rolstoel. Hij ensceneert een dramatische val van hemzelf, zijn rolstoel met een al even dramatisch draaiend wiel en zogenaamd rond spetterende inhoud uit de plasfles – zijn vaste metgezel en daarmee een voornaam personage in Extremités van het Franse Cirque Inextremiste.
Bij aanvang wordt het publiek al gewaarschuwd: van deze voorstelling kun je een hartaanval oplopen. Voor wie dan denkt dat dat wel meevalt: het valt niet mee.


De man ligt geruime tijd op de grond met zijn rolstoel. Als zijn maten eindelijk op zijn gekerm afkomen, reageren ze niet erg gealarmeerd. Eerder zijn ze enthousiast over de mogelijkheden van zo een machteloze persoon daar op de grond. Ze zetten hem in zijn rolstoel terug, maar dan met rolstoel en al op wipwap van plank en gas- en plasfles. Aan het bedreven manoeuvreren van de rolstoelman te oordelen is het niet de eerste keer dat hij in zo’n parket terecht komt. Deze eerste scène is het begin van een expositie van rolstoelkunst op de vierkante millimeter, evenwichtskunst in het kwadraat en treiterij tot kunst verheven – zonder meer een explosieve situatie.

 

De beide mannen vinden het niet genoeg dat zij met zijn tweeën een invalide maat het leven zuur maken. Ze maken het publiek medeplichtig door de schoen van de rolstoelman de tribune op te schoppen, net zolang tot een toeschouwer partij kiest voor de rolstoelman. Dat duurt nog best een tijd. Intussen stapelen de mannen steeds nieuwe bouwwerken volgens de meest extreme wetten van hogere mechanica. Wat betekent dat het vrij eenvoudig heel erg fout kan gaan en de zware flessen en planken en spelers naar de vloer donderen.

Steeds opnieuw wordt de rolstoelman in een precaire situatie geplaatst, op steeds nieuwe, wiebelige stellages met zijn rolstoel net buiten handbereik. De dikte van de planken stelt gerust, maar dat is tijdelijk. De meesterlijke controle van de twee andere spelers tegenover zijn voelbare machteloosheid is huiveringwekkend.
Maar dan vindt de rolstoelman zijn manier om terug te pesten en toont ook hij zich meester in het bedenken van narigheid voor de ander. Een enkele keer slaat de compassie door, maar meestal niet. Als de lol van twee tegen een is uitgewerkt, wordt duidelijk wie het brein is en wie de meeloper, en daarmee het volgende slachtoffer.

Deze mannen gaan ver en dan nog verder. Je kunt niet anders dan hun moed en gecontroleerde roekeloosheid bewonderen. De stellages en interacties, en niet in de laatste plaats het vermogen om in het zoeken naar evenwicht het wiebelen tot een minimum te beperken, maken deze voorstellingen super spannend, met heel wat momenten waarop je je de waarschuwing voor de hartaanval zou kunnen herinneren.
Het is een voorstelling die, naast alles wat het nog meer is, maakt dat je nooit meer gedachteloos naar een gasfles kijkt.

**********************************************************************************************************************************************************************

door en met: Yann Ecauvre, Sylvain Briani-Colin / Jérémy Olivier, Rémi Lecocq
vormgeving
: Julien Michenaud, Sébastien Hérouart et Michel Ferandon
lichtontwerp: Sébastien Hérouart

http://inextremiste.wordpress.com/inextremiste/

 

Reageer